Ik word nooit echt begrepen door mensen. Meestal heb ik het gevoel dat ik heel anders tegen de wereld aan kijk. Dat kan best kloppen, want de meeste van mijn vriendinnen zien alles optimistisch terwijl ik vreselijk pessimistisch kan zijn. Waarom zou ik positief moeten zijn als alles even niet lekker gaat?
Ik ga dan niet lachen om een ander een plezier te doen en mezelf voor de gek houden, en dat punt begrijpen hun dan weer niet waar ik soms vreselijk moeite mee kan hebben. Ik weet ook wel dat een regenboog zonder regen nooit een regenboog kan worden, alleen bij mij duurt de regen wat langer dan bij anderen, en dat is een punt die ze nooit kunnen begrijpen. Maar dat is mijn probleem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten