ookal lijkt vanbinnen naar buiten nog zo warm
het is ijskoud.
ik mis de warmte van de zon
brandend op mijn huid
ik mis de zomer
waarvan ik zoveel houd
ja ik ben de achterste, nee mijn haar is niet oranje hoewel ik het wel leuk vind staan. oranje verven? haha.
zaterdag 29 januari 2011
donderdag 27 januari 2011
Ik wil hier weg
Ik wil hier weg. Het is hier zo donker en koud, en de koude wind snijdt in mijn gezicht. Ik weet niet of het dagen of maanden zijn dat ik geen licht meer heb gezien. Misschien zijn het wel jaren. Ik ben zo bang in het donker, ik kan niks zien, ik kan niet zien wie mij pijn doet. Ik voel me zo hulpeloos en alleen, ik weet niet waar ik heen moet. Misschien ben jij wel het enige lichtpuntje nu in mijn leven. Ik kan niet van je houden omdat ik niet weet wat houden van is. Liefde is zo moeilijk en kan ook zo koud zijn. Maar begrijp dan hoe ik langzaam alles weg zie glippen uit mijn handen, alles dat wordt opgeslokt door dit donkere gat waar ik in zit en ik bijna niet meer uit kom. Daarom vraag ik jou om mijn hand te pakken en me mee te namen naar de wereld waar alles mooi is.
Liefde is zo moeilijk.
vrijdag 21 januari 2011
donderdag 20 januari 2011
Vast aan een lijntje.
We zitten allemaal vast. Misschien dan wel aan een lijntje die je niet ziet, maar vast aan een lijntje dat in ons hoofd zit, dat zich vormt naar onze gedachten. Dat lijntje dat ons telkens terugtrekt, waar niemand bij kan. Soms hebben we dat lijntje nodig, dat we even worden teruggetrokken naar de realiteit, maar je mag dat lijntje ook gerust langer maken. Mijn lijntje mag wel wat langer worden, ik mag wel wat meer durven. Ik mag wel laten zien dat ik lang niet alles pik van mensen. Maar of mijn lijntje dat toelaat dat weet ik niet.
woensdag 19 januari 2011
dinsdag 18 januari 2011
'Busmomenten'
Als ik in mijn bus naar huis zit en ik naar buiten kijk zie ik vogels dansen in de wind. Ze gaan zo mooi en gelijk omhoog en naar beneden op Yellow van Coldplay. Ik vind vogels zo mooi, ik vind Coldplay zo mooi. Achter me wordt hard gelachen maar ik geef er geen aandacht aan waarom er wordt gelachen. Ik begrijp nooit waarom vogels soms stil blijven staan, ze kunnen overal heen vliegen, ze kunnen overal zijn. ''Look at the stars, look how they shine for you'' zingt Chris Martin. Ik voel me nooit zo speciaal, en als ik iets speciaals kan weten anderen het altijd van me af te pakken, door ideeën te 'stelen' of ze zo te vervormen dat ze niet meer van mij zijn. Er zijn zoveel mensen en waarom moet ik dan juist speciaal zijn?
Ik ben Nicole, ik ben niet speciaal. En als de vogels inmiddels uit zicht verdwenen zijn bedenk ik me opeens dat ik ook kan vliegen, ik kan overal heen gaan, waar ik ook maar wil. Misschien wordt het daar dan ook wel tijd voor. Ik ga terug, ik begin opnieuw en laat alles los. Hoe moeilijk ik dat ook vind.
Ik ben Nicole, ik ben niet speciaal. En als de vogels inmiddels uit zicht verdwenen zijn bedenk ik me opeens dat ik ook kan vliegen, ik kan overal heen gaan, waar ik ook maar wil. Misschien wordt het daar dan ook wel tijd voor. Ik ga terug, ik begin opnieuw en laat alles los. Hoe moeilijk ik dat ook vind.
zondag 16 januari 2011
zaterdag 15 januari 2011
dinsdag 11 januari 2011
Schaduwen
Wat ben je mooi en pikzwart. Dankzij jou ben ik nooit alleen. Ik wil je wel zijn, dat ik even wat groter kon zijn, misschien wel wat minder kwetsbaar. Helemaal alleen zijn, ja, dat kan ik dan. Ik kan dan gewoon weglopen van de zon en naar een donker hoekje gaan. Mensen zullen me niet meer beoordelen op mijn uiterlijk, alleen mijn hart gaf dan nog kleur. Tranen zou ik niet kunnen vervangen door een lach, en ik zou uit moeten gaan op iemand zijn woord, gezichtsuitdrukkingen zijn er nu niet meer. Wat voor mij het grootste nadeel is, iemand zijn woord vertrouwen, het lukt me niet, hoe graag ik ook in alle mooie woorden wil geloven. Mensen zullen verliefd worden op elkaars innerlijk en foto's worden het mooist op zwart-wit. Een teleurstellende blik zal geen vragen meer oproepen.
Ik wil me soms wel eens verplaatsen in mijn schaduw, alleen even om te kijken hoe ik ben als ik er niet ben.
Ik wil me soms wel eens verplaatsen in mijn schaduw, alleen even om te kijken hoe ik ben als ik er niet ben.
zaterdag 8 januari 2011
Daar was je weer, net zoals iedere dag.
Vlinders bestaan wel in de winter, ze vliegen namelijk rond in mijn buik. Donderdag. Wordt je nou iedere week anders of ligt het nou aan mij? Je blauwe ogen waren eerst gewoon blauw, het werden rivieren die me mee sleurden en nu oceanen waarin ik verdrink. Je laat me twijfelen aan alles, aan wie ik ben, of mijn haar wel goed zit en of ik wel niet te vaak kijk. En ja, als je dan ooit hoi zegt en er bij mij iets van; ioewufknlsald hoi uit komt voel ik me:donderdag 6 januari 2011
maandag 3 januari 2011
zaterdag 1 januari 2011
mooie dromen bestaan niet meer: hallo realiteit
Ik voel me weer dat kleine meisje dat ineengedoken in een hoekje zat te huilen. Ontroostbaar en radeloos. Ik werd dan getroost door mijn moeder en een liedje werd voor me gezongen zodat ik in slaap viel. Nu huil ik mezelf in slaap en de stem van Thom Yorke troost me. Vroeger had ik de mooiste dromen, alles was zo mooi daar. Roze kastelen in de lucht en ik was de mooiste prinses. Mijn lange krullerige haar werd dan ingevlochten en de mooiste jurken waren voor mij. Nu droom ik over mijn angsten en vind ik zelfs in mijn slaap geen rust. Telkens word ik teruggegooid op mijn angsten, alles begint weer bij voor af aan. Ontroostbaar en radeloos, die gevoelens houd ik mijn hele leven bij mij.
Abonneren op:
Posts (Atom)





