'Busmomenten'

Als ik in mijn bus naar huis zit en ik naar buiten kijk zie ik vogels dansen in de wind. Ze gaan zo mooi en gelijk omhoog en naar beneden op Yellow van Coldplay. Ik vind vogels zo mooi, ik vind Coldplay zo mooi. Achter me wordt hard gelachen maar ik geef er geen aandacht aan waarom er wordt gelachen. Ik begrijp nooit waarom vogels soms stil blijven staan, ze kunnen overal heen vliegen, ze kunnen overal zijn. ''Look at the stars, look how they shine for you'' zingt Chris Martin. Ik voel me nooit zo speciaal, en als ik iets speciaals kan weten anderen het altijd van me af te pakken, door ideeën te 'stelen' of ze zo te vervormen dat ze niet meer van mij zijn. Er zijn zoveel mensen en waarom moet ik dan juist speciaal zijn?

Ik ben Nicole, ik ben niet speciaal. En als de vogels inmiddels uit zicht verdwenen zijn bedenk ik me opeens dat ik ook kan vliegen, ik kan overal heen gaan, waar ik ook maar wil. Misschien wordt het daar dan ook wel tijd voor. Ik ga terug, ik begin opnieuw en laat alles los. Hoe moeilijk ik dat ook vind.