mooie dromen bestaan niet meer: hallo realiteit

Ik voel me weer dat kleine meisje dat ineengedoken in een hoekje zat te huilen. Ontroostbaar en radeloos. Ik werd dan getroost door mijn moeder en een liedje werd voor me gezongen zodat ik in slaap viel. Nu huil ik mezelf in slaap en de stem van Thom Yorke troost me. Vroeger had ik de mooiste dromen, alles was zo mooi daar. Roze kastelen in de lucht en ik was de mooiste prinses. Mijn lange krullerige haar werd dan ingevlochten en de mooiste jurken waren voor mij. Nu droom ik over mijn angsten en vind ik zelfs in mijn slaap geen rust. Telkens word ik teruggegooid op mijn angsten, alles begint weer bij voor af aan. Ontroostbaar en radeloos, die gevoelens houd ik mijn hele leven bij mij.