de taal van mijn tong

Een slowmotionmoment in een film, zo gaat het. Mijn blik wordt naar die van jou gezogen als ik je van een afstandje zie lachen. Ik haal nog even vlug mijn hand door mijn haar en zoek met mijn ogen een spiegel om te kijken of mijn make-up nog normaal zit. Er schieten nog wel duizenden gedachten door mijn hoofd terwijl ik richting jou loop. En dan komt het slowmotionmoment: onze blikken die elkaar kruisen, we maken elkaar verlegen en we staren naar de grond, we zeggen dingen maar woorden zijn er niet. We weten misschien wel meer dan dat we van elkaar weten. Al snel wordt mij gevraagd waar ik met mijn gedachten zit en dan is het moment weg en dan wacht ik weer op morgen, dan ga ik écht hoi zeggen, teminste, dat houd ik mezelf voor.

En zo gaat dat iedere dag.