De warme tinteling op mijn huid van de zon terwijl ik naar huis fiets, de zachte geuren en vogeltjes die weer beginnen te fluiten. Het is zo mooi in de polder nu, de blauw lucht en de zon naast me dat lange stuk lijkt nu wel twee meter. Ik vind de lente altijd een nieuw begin, de bomen beginnen dan namelijk ook met hun nieuwe bladeren. Opeens herinner ik me aan vroeger dat ik altijd aan mijn moeder vroeg: ''Mag ik met zonder jas naar school?'' zodra er ook maar één straal zon was. Dan ging ik paardenbloemen plukken en een bloem geven aan iedereen die ik tegenkwam, mijn verlegenheid was dan verdwenen. Ging het nu ook maar weg, alsof de zon mijn verlegenheid weg liet smelten als een vlokje sneeuw. De wind is nu nog koud daarom verbeeld ik me maar hoe de zon op mijn huid zou voelen als ik zittend op een grasveldje naar de meest onbekende bands luister. De lente is begonnen, voor mijn gevoel dan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten