Blauw

de lucht is blauw
lichtblauw
wolken zo licht als een veer

in mijn hoofd is het zo donker
ik kan niet meer

rijk me een hand toe
in het diepe donkere water
leven
dat doe ik later

Het spijt me voor het lange niet posten.

I don't see what anyone can see in anyone else but you

Ik hoop dat ik op een dag gitaar kan spelen. Dan wel op op een gitaar die ik bij het vuilnis vond. Hopelijk eentje met missende snaren, deuken en een bananenschil eraan zoals je dat altijd in tekenfilms ziet. Op mijn dan afgetrapte rode vans loop ik naar een plek waar verder niemand is behalve jij. Een zachte zon tintelend op mijn huid daarna een koud briesje dat me kippenvel geeft. En dan zit ik daar samen met jou waarschijnlijk starend naar de grond, struikelend over mijn eigen woorden, knijpend met mijn ogen tegen de zon waarbij je alle rimpels van mijn gezicht ziet en zand in mijn mond of meeuwenpoep op mijn hoofd. De zon verblind mijn zicht, maar jouw ogen ontgaan me niet. Ze lijken op te lichten, alsof de zon in je ogen is. Het laat me lachen, en jou ook want ik zie de kuiltjes in je wangen. En hoewel alles dan fout gaat in mijn ogen, voelt het perfect omdat ik dan met jou ben. Maar daar droom en schrijf ik alleen nog maar hopend dat je ooit op de link van mijn blog klikt en nadenkt en dat dan de gedachte naar boven schiet dat dit voor jou is. Mijn gevoel heeft namelijk alles opgegeven. Ik heb jou opgegeven. Ik heb de liefde opgegeven.

Radiohead

I will sneak myself into your pocket
Invisible, do what you want, do what you want
I will sink and I will disappear
I will slip into the groove and cut me up and cut me up

Radiohead maakt apart zijn mooi.

my valentines.

I fell in love at the seaside

Lente

De warme tinteling op mijn huid van de zon terwijl ik naar huis fiets, de zachte geuren en vogeltjes die weer beginnen te fluiten. Het is zo mooi in de polder nu, de blauw lucht en de zon naast me dat lange stuk lijkt nu wel twee meter. Ik vind de lente altijd een nieuw begin, de bomen beginnen dan namelijk ook met hun nieuwe bladeren. Opeens herinner ik me aan vroeger dat ik altijd aan mijn moeder vroeg: ''Mag ik met zonder jas naar school?'' zodra er ook maar één straal zon was. Dan ging ik paardenbloemen plukken en een bloem geven aan iedereen die ik tegenkwam, mijn verlegenheid was dan verdwenen. Ging het nu ook maar weg, alsof de zon mijn verlegenheid weg liet smelten als een vlokje sneeuw. De wind is nu nog koud daarom verbeeld ik me maar hoe de zon op mijn huid zou voelen als ik zittend op een grasveldje naar de meest onbekende bands luister. De lente is begonnen, voor mijn gevoel dan.

Week 1: Favourite Tumblr Pictures